برنامه نویسی

برنامه نویسی کامپیوتر یا برنامه نویسی به‌طور کلی به فرایند نوشتن و توسعه نرم‌افزار کامپیوتر گفته میشه. به زبان ساده تر برنامه نویسی کامپیوتر به معنی تبدیل فرمول حل یک نیاز یا مسئله با الگوریتم محاسباتی به یک برنامه قابل اجرا (نرم افزار) هست.

برنامه نویسی کامپیوتر توی فرهنگ عامه میتونه به تمامی فرایند توسعه نرم‌افزار (Software Development) اطلاق بشه که شامل فعالیت‌های مختلفی مثل بررسی، توسعه، درک، طراحی الگوریتم؛ پیاده‌سازی، تست، اشکال زدایی و نگهداری نرم‌افزار‌های کامپیوتری هم میشه. برنامه‌نویس هم به شخصی گفته میشه که عمل برنامه‌نویسی و توسعه نرم‌افزار را انجام میده.

برنامه‌نویسی مستلزم فعالیت‌هایی همچون تحلیل و درک مسئله است و عموماً حل چنین مسایلی منجر به ایجاد یه الگوریتم میشه، بازبینی نیازمندی‌های الگوریتم که شامل صحت و میزان منابع مصرفی هست، پیاده‌سازی (که معمولاً به عنوان کدینگ ازش یاد میشه) این الگوریتم توی یک زبان برنامه‌نویسی مقصد، تست کردن، اشکال زدایی، نگهداری کد منبع، پیاده‌سازی سیستم ساخت (build system) و مدیریت مصنوعات مشتق شده مثل کد ترجمه شده به زبان ماشین برنامه‌های کامپیوتری. الگوریتم اغلب تنها به شکل قابل تجزیه و تحلیل برای انسان و قابل استدلال با منطق نمایش داده میشه. کد منبع به یک یا چند زبان برنامه‌نویسی، مانند ویژوال بیسیک، جاوااسکریپت، اسمال‌تاک، پایتون، جاوا، سی شارپ، سی پلاس‌پلاس و سی نوشته شده.

در فرهنگ عامه به فعالیت‌های مختلفی مثل بررسی، توسعه، درک، طراحی الگوریتم؛ پیاده‌سازی، تست، اشکال زدایی و نگهداری برنامه نویسی اطلاق میشه

در فرهنگ عامه به فعالیت‌های مختلفی مثل بررسی، توسعه، درک، طراحی الگوریتم؛ پیاده‌سازی، تست، اشکال زدایی و نگهداری برنامه نویسی اطلاق میشه

نمونه یک برنامه

یک برنامهٔ ساده در زبان برنامه‌نویسی Basic که از ساده‌ترین زبان‌های برنامه‌نویسی است می‌تواند به شکل زیر باشد:

  1. PRINT "HELLO NEW WORLD!"
  2. END

سطر اول با واژه کلیدی “PRINT” به دستگاه فرمان می‌دهد تا نوشته “HELLO NEW WORLD!” (“سلام دنیای نو!”) را روی نمایشگر بنویسه (چاپ کند).

سطر آخر، پایان فرامین و برنامه را به ماشین اطلاع میده.

 

پس از نوشتن یه برنامه مثل بالا، برنامهٔ مترجم (در اینجا Basic) دستورها را تبدیل به فرامینی می‌کند که لایه زیرین، که ممکن است همان سخت‌افزار باشه، میتونه اونها را اجرا کنه.

برای راحت‌تر شدن کدنویسی (نوشتن کدهای برنامه) از نرم‌افزارهای مختلفی وابسته به زبان ان استفاده می‌کنند به عنوان مثال برای کدنویسی به زبان #C از نرم‌افزار visual studio, sql server… استفاده میشه.

برنامه نویسی

برنامه نویسی

زبانهای برنامه نویسی

زبان‌های برنامه‌نویسی زیادی وجود دارن که هر کدام آن‌ها سبک‌های خاصی را پشتیبانی میکنن.

انتخاب زبان برنامه‌نویسی مورد نظر بر اساس پارامترهای متفاوتی انجام میشه: مثل سیاست شرکت، مناسب بودن برای وظیفه در نظر گرفته شده، موجود بودن بسته‌های برنامه از پیش آماده شده یا نظرات شخصی. به شکل ایده‌آل مناسب‌ترین زبان برنامه‌نویسی برای کاربرد مورد نظر که در دسترس باشه، انتخاب میشه.

موضوعاتی که باعث میشه از این وضعیت ایده‌آل فاصله گرفته بشه شامل موضوعاتی مانند پیداکردن تعداد کافی برنامه نویسان ماهر که بتوانند تیم کاری تشکیل بدهند، در دسترس بودن کامپایلرهای مناسب برای زبان مورد نظر، کارایی برنامه‌های نوشته شده با زبان مورد نظر، و… است.

زبان‌های برنامه‌نویسی در طیفی بین زبان‌های “سطح پائین ” تا “زبان‌های سطح بالا” قرار می‌گیرند. زبان‌های سطح پائین معمولاً به زبان ماشین نزدیکتر هستند و سریعتر اجرا می‌شند، در مقابل زبان‌های سطح بالا خلاصه تر و برای کاربرد آسونتر هستن ولی با سرعت کمتری اجرا میشند. کد نویسی با زبان‌های سطح بالا معمولاً آسونتر از کد نویسی با زبان‌های سطح پائین هست.

 

آلن داونی در کتاب ” چگونه به شکل یک استاد رایانه فکر کنیم ” می‌نویسد:

جزئیات در زبان‌های برنامه‌نویسی مختلف متفاوت به نظر می‌رسند ولی تعدادی از ساختارهای اساسی در همه زبان‌های برنامه‌نویسی یکسان هستند.

 

ساختارهای اساسی زبان های برنامه نویسی:

ورودی: داده‌ها را از صفحه کلید، یک فایل یا وسایل دیگر فراهم میکنه.

خروجی: اطلاعات را روی صفحه تصویر نشان میده، به یک فایل می‌فرستد یا به دستگاه‌های دیگه ای انتقال میده.

محاسبات: اعمال محاسباتی اساسی مثل جمع و ضرب را انجام میده.

حالت‌های شرطی: شرط‌های مشخصی را کنترل میکنه و بر اساس آن رشته مناسبی از عبارات را اجرا میکنه.

حلقه: بعضی اعمال را به شکل تکراری انجام میکنه، معمولاً با استفاده از تعدادی از متغیرها این کار انجام میشه.

بسیاری از زبان‌های برنامه‌نویسی مکانیسم‌هایی را برای استفاده از کتابخانه‌های مشترک فراهم میکنه.

توابعی در این کتابخانه‌ها بر اساس الگوهای مناسب اجرایی ایجاد می‌شوند (مانند روش‌های انتقال آرگومان‌ها) و سپس میشه از این توابع در زبان‌های متعدد برنامه‌نویسی استفاده کرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *